Dag 6 – Leven met intentie. Rozen die van binnenuit bloeien.
- Karolina Cichoń
- 22 mei 2025
- 3 minuten om te lezen
Het gaat goed met mij. Eigenlijk – het gaat altijd goed met mij. Zelfs als de tranen langs mijn wangen stromen, weet ik: dit is een proces. Een proces dat precies zolang duurt als nodig is. Een proces dat me steeds weer terugbrengt naar mezelf.
Sinds een paar dagen is leven met intentie mijn dierbaarste bondgenoot geworden. En er gebeurt magie. Niet van buitenaf — maar in mij. Elke dag groeit het. Bloeit het op. Net als de rozen die ik zo liefheb... en waarvan ik voel dat ze ook van mij houden.
Ik hou ervan ze te ruiken. Ze te ontvangen. Ze dicht bij mijn hart te dragen. Vroeger droomde ik van een romantische liefde — zoals zovelen van ons. Ik wilde omringd zijn met zorg, tederheid, aanwezigheid.
Maar vandaag weet ik één ding: alles begint bij mij.
Lieve vrouw, als je in een relatie zit die je niet voedt — kies dan voor jezelf. Als je alleen bent — kies voor jezelf. Begin altijd bij jezelf.
Kijk naar binnen. Verzorg je eigen tuin. En dan… hoef je nooit meer te smeken om de “kruimels”.
Want als je van jezelf houdt, kies je uit liefde — niet uit angst.
Niet uit angst voor eenzaamheid.
Niet uit angst dat je het niet aankan.
Niet vanuit de overtuiging dat “niemand je meer wil”.
Je bent een vrouw. Een wezen van licht. En geloof me — een vrouw die haar eigen waarde kent, zal altijd mensen om zich heen hebben die haar met zachtheid en respect behandelen.
Vandaag romantiseer ik niet langer het potentieel van anderen. Ik probeer niemand meer te redden. Ik geloof niet meer dat iemand me ‘compleet’ moet maken.
Ik doe dat zelf.
Voor mezelf.
Uit liefde — niet uit tekort.
Uit zelfliefde.
Uit respect voor mijn energie.
Omdat niet iedereen het verdient om dichtbij mij te mogen zijn, als hij mijn liefde niet kan beantwoorden.
En weet je wat?
Ik ben niet meer bang om mensen te verliezen. Want ik weet dat de enige persoon die tot mijn allerlaatste adem bij mij zal zijn — ik zelf ben.
Daarom is mijn binnenwereld mijn thuis. Mijn tempel. En hoe ik me daar voel — dat is het belangrijkste.
Je hoeft het niet iedereen naar de zin te maken. Je hoeft het ook niet te zijn voor iedereen.
Diamanten liggen niet op de stoep.
Zorg voor je eigen tuin. Niet voor het applaus, maar voor jezelf.
Vergelijk jezelf niet. Kopieer andermans pad niet. Loop het jouwe. Hoe dat er ook uitziet.
Want naar een mooie tuin komen de mooiste vlinders. En zelfs als ze niet komen… dan heb je nog steeds een prachtige tuin.
Vandaag voldoe ik niet langer aan de verwachtingen van anderen.
Ik zoek geen geluk meer buiten mezelf.
Ik geloof niet in woorden — ik kijk naar daden.
Ik ben begonnen mezelf te romantiseren. Mijn wereld — van binnenuit. En weet je? Dat lukt me best goed.
Ik weet niet waar jij bent op jouw pad. Maar ik weet één ding:
God schrijft betere scenario’s dan wij ooit zouden kunnen.
En ondanks de teleurstellingen die mijn hart braken, groeit mijn geloof elke dag. Omdat ik heb geleerd naar mezelf te kijken met Zijn ogen.
Met liefde.
Met bewondering.
Met eerbied.
Want ik bén een wonder.
En jij ook.
Vergeet dat nooit.
En als ik je nog iets mag meegeven...
Liefde doet geen pijn.
Liefde slaat niet.
Liefde manipuleert niet met stilte.
Liefde verwondt niet met woorden.
Liefde gebruikt je verleden niet als wapen.
Dat is geen ‘echte man’. Dat is iemand die onzeker is en jouw licht probeert te doven om zich even krachtiger te voelen.
Dus als je ooit in een relatie zult zijn —Kies iemand die jouw dromen ondersteunt, niet kapotmaakt. Iemand die jouw waarde ziet — zelfs als jij die even vergeet.
En als die persoon er nog niet is? Kies dan jezelf. Altijd.
Want wat je van binnen kiest, wordt jouw realiteit. Haat of vergeving? Woede of liefde? Chaos of balans? Wrok of begrip?Angst of liefde?
Kies wijs.
Met liefde.
Voor jezelf.
Met dankbaarheid en een vol hart,
Karolina
💫 Ziel in proces | Vrouw die zichzelf niet langer verlaat | Kunstenares van het leven met intentie
Opmerkingen