Het innerlijke kind en de kunst van het kiezen voor jezelf

Waarom is goed voor jezelf zorgen zo belangrijk als je een positieve invloed wilt hebben op het leven van andere mensen?

Ieder van ons draagt een innerlijk kind met zich mee. Het kind dat graag speelt, creëert, lacht en in verbinding is met anderen. Het deel van ons dat spontaan is, nieuwsgierig naar het leven en vol levensenergie zit.

Maar dat is niet de enige kant van dit kind.

Er is ook het kind dat heeft geleerd zich aan te passen aan de verwachtingen van anderen. Het kind dat verlangt naar aandacht en er alles aan doet om die te krijgen. Het kind dat zich verzet omdat het vroeger juist op die manier gezien werd. Het kind dat aandacht leerde krijgen via boosheid, drama of door geen rekening te houden met de gevoelens van anderen.

Maar heb je er ooit aan gedacht om jezelf die aandacht te geven?

Vaak belasten we anderen met onze behoefte om gezien te worden. We praten om te praten. We zoeken aandacht zonder altijd te beseffen dat de ander ook behoeften, emoties en vermoeidheid heeft. Soms wil iemand gewoon in stilte samen zijn, zonder voortdurend te hoeven luisteren, adviseren of de volwassene te moeten zijn voor het gewonde kind van een ander.

Zo lopen we door het leven met al onze verschillende delen, terwijl we vergeten dat we een keuze hebben. We kunnen kiezen welk deel van onszelf we willen voeden.

Kijk eens naar de dingen die je het vaakst doet. Naar de gewoonten die anderen misschien irriteren, maar die je zelf moeilijk kunt veranderen.

Misschien praat je zoveel dat je anderen geen ruimte geeft om hun verhaal te vertellen. Misschien neem je alle ruimte in een gesprek in, omdat je nooit echt hebt geleerd te luisteren. Omdat je nooit hebt geleerd om werkelijk aanwezig te zijn bij een ander.

Luisteren kan ongemakkelijk zijn. Het vraagt dat je je eigen mening, verhaal en behoeften even opzij zet. Het vraagt aanwezigheid.

Voor mij kwam luisteren altijd vanzelf. Ik wilde mensen begrijpen. Naast hen staan. Horen wat ze vaak niet hardop uitspraken. Ik was er voor anderen, zelfs wanneer ik zelf moeilijke periodes doormaakte.

Na verloop van tijd merkte ik echter dat maar weinig mensen dezelfde aandacht konden teruggeven.

Daardoor trok ik mij terug uit relaties, vriendschappen en situaties die vooral goed waren voor de gezondheid en het welzijn van anderen. Het is fijn om iemand in je leven te hebben die luistert, begrijpt, niet oordeelt en steun biedt. Maar op een gegeven moment besefte ik dat ik niet alle verhalen van de wereld kan dragen.

Mijn ruimte is niet eindeloos.

Daarom kies ik vaak voor alleen zijn. Niet omdat ik mensen niet leuk vind. Integendeel. Ik heb geleerd dat ik ook mensen nodig heb die naar mij luisteren. Die mij ruimte geven om adem te halen. Die aanwezig zijn, niet alleen wanneer zij iets nodig hebben.

Dat zijn de mensen die ik het meest waardeer.

Sommigen zijn nog steeds in mijn leven. Anderen waren een belangrijk onderdeel van mijn reis.

Jarenlang gaf ik mijn tijd, energie en aandacht zo gul weg dat er nauwelijks iets voor mijzelf overbleef. Mijn eigen leven liep vast omdat ik voortdurend voor anderen zorgde.

Tegenwoordig gebeurt dat steeds minder.

Ik weet inmiddels wat ik wil.

Ik weet dat elke relatie — vriendschap, liefde of samenwerking — wederkerigheid nodig heeft. Zonder wederkerigheid ontstaat uiteindelijk uitputting.

Misschien heb jij ook eigenschappen die zo natuurlijk voor je zijn dat je ze tot het uiterste gebruikt. Misschien geef je anderen meer dan jezelf.

Na jaren van persoonlijke ontwikkeling begreep ik dat mijn innerlijke rust belangrijker is dan het voldoen aan de verwachtingen van anderen.

Lange tijd zette ik iedereen op de eerste plaats. Toen ik mezelf op de eerste plaats begon te zetten, voelden sommige mensen zich daar ongemakkelijk bij. Er kwamen opmerkingen, verbazing en onbegrip.

Opmerkelijk eigenlijk, want jarenlang droeg ik dat ongemak voor anderen.

Natuurlijk vind ik het nog steeds fijn wanneer mensen gelukkig zijn. Ik help nog steeds graag. Maar ik wil dat niet langer doen ten koste van mijn gezondheid, energie of leven.

Steeds vaker kies ik voor mezelf.

Voor mijn gezondheid.

Voor mijn dromen.

Voor mijn eigen pad.

En als iemand dat niet bevalt, dan is dat zo.

Ik ben niet langer die Karolina die alles zou opofferen zodat anderen zich goed voelen.

Ik hou van creëren. Schrijven. Nieuwe dingen leren. Sporten. De natuur en dieren.

Ik hou van het leven.

Soms rustig.

Soms chaotisch.

Sommige mensen denken dat ik niet weet wat ik wil. Maar ik heb mijn keuze allang gemaakt.

Ik heb gekozen voor het leven.

Niet het leven dat anderen voor mij bedenken.

Niet een leven dat in één hokje past.

Niet een leven dat volledig voorspelbaar is.

Ik heb gekozen voor een leven dat vol is van mij.

Vol dromen, lachen en tranen.

Vol ervaringen.

Vol ademruimte.

Ik heb gekozen voor een leven in harmonie met mezelf en mijn innerlijke kind.

Wanneer dat kind aandacht nodig heeft, probeer ik die aandacht te geven.

Ik verwacht die niet langer van mensen die zelf niet weten hoe ze zichzelf kunnen geven wat ze nodig hebben.

Dat vraagt veel innerlijk werk. Het vraagt dat je alle delen van jezelf ontmoet. De mooie én de moeilijke.

Want juist samen vormen zij jouw heelheid.

Ik ben gestopt met het obsessief plannen van mijn leven. Ik ben begonnen het daadwerkelijk te ervaren.

En ik ontdekte iets bijzonders.

Wanneer er iets verandert vanbinnen, verandert ook de wereld om je heen.

Wat anderen zien als besluiteloosheid, zie ik als het ontgroeien van een versie van mezelf die probeerde te passen op plekken, bij mensen en in situaties die nooit echt voor haar bedoeld waren.

Zoals puzzelstukjes vanzelf hun plek vinden, zo vinden ook mensen, mogelijkheden en omstandigheden hun plaats in ons leven.

Dat jij een andere vorm hebt dan je omgeving betekent niet dat er iets mis is met je.

Misschien ben je gewoon niet op de juiste plek.

Misschien probeer je te passen waar je nooit hebt hoeven passen.

Het leven heeft een bijzondere manier om zichzelf te ontvouwen wanneer we stoppen met vechten tegen wie we werkelijk zijn.

Daarom wil ik je vandaag één vraag meegeven:

Waar ben jij op dit moment?

Echt.

Ben je aanwezig in je eigen leven?

Hoor je jouw innerlijke kind?

Of blijf je weglopen van de delen van jezelf die al zo lang om aandacht vragen?

Ik omarm je met liefde.

En ik geloof dat je jezelf opnieuw zult vinden.

Karolina