Omarm het leven...

Vaak zijn we ons hele leven aan het rennen.

Achter geld aan.

Achter status.

Achter steeds nieuwe prestaties.

Achter erkenning.

Achter mensen die misschien nooit bedoeld waren om een blijvende plek in ons leven te hebben.

We rennen zo lang door dat we vergeten wat leven werkelijk betekent.

We vergeten het leven te ervaren zoals het zich aandient.

Hier.

Nu.

Juist die allerkleinste momenten worden later onze mooiste herinneringen.

De zon die je wangen verwarmt.

De wind die door je haren speelt.

Vrijen in de vroege ochtend, terwijl de wereld nog slaapt.

Een kus van de persoon van wie je houdt.

Lachen om iets volkomen onbenulligs.

De aanraking van een hand die meer zegt dan duizend woorden.

Een liefdevolle blik.

Eén zin die je ziel meer verwarmt dan het duurste cadeau ooit zou kunnen.

Al deze momenten ontstaan vanzelf.

Je hoeft er niet achteraan te rennen.

Ze verschijnen wanneer je stopt met jagen.

Wanneer je jezelf toestaat om te voelen.

Wanneer je de moed hebt om echt aanwezig te zijn.

Wanneer je niet langer alleen vanuit je hoofd leeft, maar met je hele wezen.

Hoe vaak geef jij alles aan de mensen om je heen, terwijl je vergeet jezelf af te vragen:

Wat heb ík eigenlijk nodig?

Waar verlangt mijn hart werkelijk naar?

Niet alleen vandaag.

Maar ook over vijf, tien of twintig jaar.

De waarheid is dat de meeste dingen waar we zo hard achteraan rennen, in één ogenblik hun betekenis verliezen.

Wanneer je gezondheid je in de steek laat.

Wanneer een arts een diagnose uitspreekt.

Wanneer iemand van wie je houdt overlijdt.

Of wanneer je je ineens realiseert dat je zijn of haar lach nooit meer zult horen, die persoon nooit meer zult omhelzen en nooit meer zult kunnen zeggen:"Wat ben ik blij dat jij er bent."

Dan verliest geld zijn waarde.

Status maakt geen indruk meer.

Een carrière verdwijnt naar de achtergrond.

Want geen enkel bedrag kan je nog één gesprek geven met degene van wie je houdt.

Het draait de tijd niet terug.

Het brengt niemand terug.

Geld is belangrijk.

Persoonlijke groei is belangrijk.

Een carrière ook.

Maar als je niemand hebt met wie je jouw geluk kunt delen...

Als er geen armen zijn waarin je thuis kunt komen...

Als er niemand is bij wie je al je maskers kunt afzetten...

Dan zal geen enkel succes de leegte in je hart kunnen vullen.

Van jongs af aan is ons geleerd dat de waarde van een mens wordt bepaald door wat hij bezit.

Door zijn functie.

Zijn auto.

Zijn inkomen.

Zijn huis.

Maar een mens leer je niet kennen door wat hij heeft.

Je leert hem kennen door hoe hij anderen behandelt.

Door hoe hij zichzelf behandelt.

Door zijn vermogen om lief te hebben.

Om te vergeven.

Want aan het einde van ons leven zal niemand zich de grootte van onze bankrekening herinneren.

Mensen zullen zich herinneren hoe zij zich voelden in onze aanwezigheid.

Of wij konden liefhebben.

Of wij hen het gevoel gaven dat ze ertoe deden.

Ons is verteld dat een succesvolle carrière geluk brengt.

Maar de waarheid is anders.

Werkelijke vervulling begint op het moment dat je je ego loslaat en gaat leven vanuit de stem van je hart.

Er is ons ook verteld dat je koste wat kost in een relatie moet blijven omdat je ooit een belofte hebt gedaan.

Maar waarom leven dan zoveel mensen naast elkaar, in plaats van mét elkaar?

Waarom zit de één alleen beneden televisie te kijken, terwijl de ander zich boven stilletjes afvraagt of er ooit iemand zal zijn die hem werkelijk ziet...

begrijpt...

vasthoudt...

Waarom sterven zoveel mensen vanbinnen aan een gebrek aan liefde, terwijl ze in een relatie zijn?

(...)

Wanneer jouw laatste dag komt...

Zul je je het aantal gewerkte uren niet herinneren.

Niet welke auto je reed.

Niet hoeveel geld je had.

Je zult je de momenten herinneren...

Waarop je zo hard lachte dat je buik pijn deed.

Waarop je luidkeels meezong, ook al zong je volledig vals.

Waarop je rende zonder naar de tijd te kijken.

Waarop het natte gras je blote voeten kietelde.

Waarop de geur van bloemen je plotseling liet stilstaan.

Waarop je fietste met de wind in je haren en je je vrij voelde.

Waarop je iemand diep in de ogen keek...

en ineens voelde: ik ben thuis.

Je zult je de tranen van verdriet herinneren.

En de tranen van geluk.

Want juist die momenten bewijzen dat je werkelijk hebt geleefd.

Het zijn niet het aantal ademhalingen die bepalen of je hebt geleefd.

Het zijn de momenten die je de adem benamen.

Dat zijn de momenten die je niet kunt plannen.

Niet kunt kopen.

Niet kunt verdienen.

Niet kunt afdwingen.

Ze gebeuren gewoon.

Wanneer je aanwezig bent.

Wanneer je de moed hebt om echt te leven.

Niet alleen om te bestaan.

Dus vraag ik je...

Als je wist dat vandaag je laatste dag was...

Waar zou je dan willen zijn?

Wie zou je willen omhelzen?

Tegen wie zou je zeggen: "Ik hou van je."

Wat zou je willen vergeven?

Waar verlangt jouw hart werkelijk naar?

Ik ken mijn antwoord.

Ik zou willen zijn bij de mensen bij wie ik me thuis voel.

Creëren.

Liefhebben.

Lachen tot de tranen over mijn wangen rollen.

Reizen.

De wereld ontdekken.

Het leven proeven met al mijn zintuigen.

Leven vanuit waarheid.

Moedig leven.

Met mijn hele hart leven.

Want dát is voor mij werkelijk leven.

En wanneer mijn laatste dag ooit komt...

Dan wil ik mijn ogen sluiten met dankbaarheid.

Niet omdat ik alles had.

Maar omdat ik écht heb geleefd.

En precies zo...

wil ik leven.

Jouw Karo