Houd je werkelijk van jezelf?

Wat heeft zelfliefde met vrijheid te maken?

En wat hebben jouw keuzes daarmee te maken?

Sta even stil.

Lees dit niet gehaast.

Sta jezelf toe de vragen te voelen die tijdens het lezen in je opkomen.

Als vrouwen worden we van jongs af aan beoordeeld, vergeleken en in hokjes geplaatst.

Op basis van ons uiterlijk.

Ons lichaam.

De rollen die we vervullen – of juist niet.

Op basis van de vraag of we wel „goed genoeg” zijn.

De wereld leert ons al heel vroeg hoe we zouden moeten zijn.

Hoe we eruit moeten zien.

Hoe we ons horen te gedragen.

Wat wel en wat niet hoort.

Wanneer we „te veel” zijn en wanneer „te weinig”.

Misschien betrap jij jezelf er ook op dat je diep vanbinnen gelooft dat, als je slanker was…mooier…

rustiger… vrouwelijker… minder emotioneel…

iemand dan eindelijk jouw waarde zou zien.

Van je zou houden.

Zou blijven.

Langzaam begin je te geloven dat jouw waarde afhangt van hoe je eruitziet, wat je hebt en hoe je wordt gezien.

Veel vrouwen raken zichzelf kwijt onder lagen van make-up, maskers en aanpassing.

We leren onze kwetsbaarheid te verbergen.

Onze wildheid.

Onze behoeften.

Onze waarheid.

Want wanneer je jezelf bent, hoor je vaak dat je:

– te emotioneel bent,

– te veeleisend,

– te onafhankelijk,

– te gevoelig,

– te sterk.

En soms gewoon: „moeilijk”.

Als je goed voor jezelf zorgt vanuit liefde – vanuit zorg, vreugde en de behoefte jezelf te uiten – is dat prachtig.

Maar als je jezelf probeert te veranderen om liefde, aandacht of acceptatie te verdienen…

sta dan even stil.

Vraag jezelf af: is het het waard om jezelf te verliezen om gekozen te worden?

Herinner je je nog wat je te horen kreeg?

„Dat hoort niet.”

„Doe normaal.”

„Overdrijf niet.”

„Wat zullen anderen wel niet denken?”

„Wees blij met wat je hebt.”

„Doe niet zo emotioneel.”

„Je moet sterk zijn.”

„Huil niet.”

Deze woorden leren ons onszelf af te snijden.

Van ons lichaam.

Van onze intuïtie.

Van onze innerlijke stem.

Wanneer je hieruit begint te ontwaken, hoor je vaak:

„Ze is gek geworden.”

„Ze is veranderd.”

„Ze is niet meer wie ze was.”

„Ze zal wel ongelukkig zijn.”

Want een vrouw die voor zichzelf kiest, is niet langer makkelijk.

Ze laat zich niet controleren.

Ze past niet meer in verwachtingen van anderen.

En dan begin je te begrijpen waar het werkelijk om gaat.

Om controle.

Om het afnemen van je vrijheid.

Om het ontnemen van je recht om jezelf te zijn.

Na verloop van tijd verandert er iets in jou.

Je hoeft je keuzes niet meer uit te leggen.

Je reageert niet meer op oordelen.

Je hebt geen bevestiging van buitenaf meer nodig.

En mensen beginnen in jou te zien wat ze zelf het meest verlangen: vrijheid.

De vrijheid om jezelf te zijn.

De vrijheid om te kiezen.

De vrijheid van overtuigingen die van generatie op generatie zijn doorgegeven.

„Hoe is zij niet bang?”

„Hoe redt ze zich alleen?”

„Waar haalt ze die kracht vandaan?”

De vrijheid van een vrouw is niet makkelijk.

Vrijheid is verantwoordelijkheid.

Voor je leven.

Voor je keuzes.

Voor je grenzen.

Het is dagelijkse innerlijke arbeid.

Werk aan datgene wat jarenlang werd onderdrukt, verkleind en beschaamd.

Vrijheid is een keuze:

– leef je in het verleden of in het heden?

– voed je gedachten die je verzwakken of die je ondersteunen?

– kies je voor zelfliefde of voor bekende pijnlijke patronen?

En hier kom ik terug bij de vraag: hou je écht van jezelf?

Zelfliefde is niet vanzelfsprekend wanneer ze jarenlang is vervormd.

Wanneer je hebt geleerd dat je „iets moet zijn” om te verdienen.

Wanneer je grenzen zijn overschreden.

Wanneer je behoeften zijn genegeerd.

Vandaag gaat het echter niet over wonden.

Vandaag gaat het over keuze.

Zelfliefde begint met een beslissing.

Met keuzes vóór jezelf – vaak moeilijke, ongemakkelijke en eenzame keuzes.

Je hebt je familie niet gekozen.

Maar vandaag kun je wel kiezen wat je met dat verhaal doet.

Wat je is geleerd over liefde, relaties en vrouw-zijn, is niet de waarheid over jou.

Zelfliefde is jezelf elke dag opnieuw kiezen.

Zachtheid naar jezelf wanneer je valt.

Grenzen stellen.

Jezelf toestaan jezelf te zijn – zonder maskers en zonder excuses.

Stel jezelf de vragen:

Hoe behandel je jezelf wanneer iemand uit je leven verdwijnt?

Hoe praat je tegen jezelf wanneer iets niet lukt?

Respecteer je je eigen grenzen?

Leef je vanuit tekort of vanuit vertrouwen in jezelf?

Vaak verlangen we naar relaties niet vanuit overvloed, maar vanuit leegte.

En dan geven we onze kracht weg.

En worden grenzen muren.

Mensen behandelen je precies zoals jij jezelf behandelt.

Kun je bij jezelf zijn – echt?

Zonder rollen.

Zonder bewijzen.

Zonder vluchten?

Ga in stilte zitten.

Voel wat deze vragen in jou aanraken.

Het eerste antwoord ligt het dichtst bij de waarheid.

Als je ontdekt dat je jezelf nog niet kunt liefhebben zoals je zou willen – veroordeel jezelf niet.

Zelfliefde is een proces.

Een weg.

Jezelf opnieuw leren kennen.

Verander je perspectief.

Begin je gedachten te observeren.

Vergelijk jezelf niet met andere vrouwen.

En als je vergelijkt – vergelijk jezelf dan met wie je gisteren was.

En kijk hoeveel liefde je vandaag kiest.

Als je voelt dat deze tekst iets dieps in je heeft aangeraakt…

Als je weet dat je in harmonie met jezelf wilt leven, maar niet weet hoe je hier alleen aan kunt werken – je hoeft het niet alleen te doen.

Soms is de eerste daad van zelfliefde jezelf toestaan steun te ontvangen.

Een veilige ruimte.

Een gesprek waarin je jezelf kunt horen.

Ik nodig je uit tot reflectie.

En als je voelt dat je er klaar voor bent – ook tot individuele online sessies.

Zonder oordeel.

Zonder druk.

Met aandacht, zachtheid en waarheid.

Want zelfliefde begint niet met alles weten.

Ze begint met de beslissing dat je jezelf werkelijk wilt kiezen.

Met liefdevolle omhelzing,

Karolina Cichoń